Pride Marseille. Onze liefde kent geen grenzen.

De Pride is een van mijn favoriete manifestaties. Ik probeerde die van Brussel nooit te missen. Iedere keer opnieuw verloor ik me aan de vreugde, de fierheid en het positivisme van zoveel jonge mensen op die Pride, in tegenstelling tot het vaak grimmige karakter van “betogingen”. Maar de Pride is dus geen betoging. Het is een parade van de fierheid. Fier zijn op wat je bent.

Dit jaar ben ik voor de eerste keer naar de Pride in Marseille geweest, samen met mijn goede vriend Ludovic-Mohamed Zahed, de gay imam die mij ineens ook voorstelde aan zijn nieuwe vriend Malik uit Algerije. De kleuren schitterden weer heel hevig onder de heftige zomerzon aan les Réformés en ik was blij dat ik voor de eerste keer mijn nieuwe regenboogvlag, die ik bij mijn afscheid van mijn ambtenaren voor gelijke kansen in Genk had gekregen, kon meenemen.

De Pride in Marseille stond volledig in het teken van “onze liefde overstijgt de grenzen”. Dat kan ook moeilijk anders in Marseille, dat toch stilaan het culturele centrum van de Middellandse Zee aan het worden is en al veel langer de meest Afrikaanse stad van Europa. In Marseille brengt de LGBTI+ beweging de aanbeveling van de Brusselse professor Eric Corijn gewoon in de praktijk: dat Marseille veel minder naar de rest van Frankrijk moet kijken en veel meer naar de Middellandse Zee. Want daar ligt haar roeping. En dat hebben ze tijdens deze editie van de Pride dan ook volop gedaan.

Zo werd ter gelegenheid van deze Pride een debat georganiseerd dat de grenzen moest overstijgen en ons doen nadenken over de plaats van de Pride in de Middellandse Zee. Ik noem slechts enkele van de deelnemers aan dit debat: Damien Hadi oprichter van Beirut Pride; Mounir Baatour, voorzitter van Shams uit Tunesië; Zoheir Djazair, vertegenwoordiger van TransHomoDZ uit Algerije; Orhun Yegenaga van Istanbul Pride, Antonello Anteo Sannino, voorzitter van l’Arcigay uit Napels en natuurlijk ook iemand van de Pride Marseille. Dat was pas een mooi gezelschap, met heel wat vertegenwoordigers uit het oosten en het zuiden van de Middellandse Zee, wat ik een veel betere benaming vind in deze regio dan het Midden-Oosten of Noord-Afrika. Net zoals voor mij Marseille in het noorden van de Middellandse Zee ligt. Op de praalwagens waren naast de regenboogvlaggen dan ook heel wat vlaggen van landen uit die regio te zien.

Maar een Pride blijft natuurlijk in de eerste plaats een Pride. Met veel muziek, dansende en juichende jongeren, veel kleur en vooral veel lachende, gelukkige gezichten. Dat doet deugd. En dat werkt aanstekelijk. Zeker op La Canebière, de centrale laan van Marseille, waar we door de gebruikelijke bonte massa dagelijkse passanten ontvangen werden zoals iedereen in Marseille ontvangen wordt: als gelijken in ieders diversiteit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s