Ghyslain, de straathoekwerker.

Dat sommige mensen je spontaan te hulp schieten, is altijd een aangename gebeurtenis. Zo ook aan La Viste Hanoi, waar we op zoek waren naar het Centre Commercial Grand Littoral om aan de grote Hollywoodletters maar dan in de vorm van die van Marseille te geraken. Een man van in de 50 stond een affiche van Solidair voor de nakende sociale verkiezingen op te hangen. “Ik heb mijn partijkaart van de socialisten verscheurd,” zei hij. “Dit jaar kiezen we tussen de pest en de cholera.” Maar hij wist ons gelukkig wel op weg te zetten naar de letters die wij zochten, ook al voegde hij eraan toe dat het nog minstens 25 minuten stappen was.

Wat verderop, waar we dachten en vooral hoopten om vanop een heuvelrug toch een glimp van de letters te kunnen opvangen en daardoor tweemaal 25 minuten stappen in een desolate omgeving konden vermijden, stopte hij met zijn auto en stelde hij voor om ons te brengen. Hij heette Ghyslain, wat hij zelf maar een vreemde naam vond en bij ons een zoete herinnering opriep. Hij was straathoekwerker in deze buurt, die door de plaatselijke bevolking ook wel eens als “chaud” wordt omschreven. “Het is altijd hetzelfde met die gasten,” zei hij. “Als ze werk en een lief hebben, zijn hun problemen voorbij. Spijtig genoeg kunnen wij niet voor dat laatste zorgen.” Hij was in Algerije geboren als zoon van een Pied Noir die naar Parijs was getrokken. Maar Ghyslain ruilde Parijs al gauw in voor Marseille. Een stad waar hij niet meer weg wil.

Gelukkig zette hij ons niet af aan de letters, want daar was op deze winterse dag werkelijk niks te beleven. Nochtans hadden we ergens gelezen dat een groep bewoners in het wat verlaten park er omheen allerlei duurzame initiatieven willen ontwikkelen. Maar geef toe, dat is allemaal toch veel leuker als het wat warmer is. Dus gaf Ghyslain ons een lift, helemaal tot in La Joliette. Het was toch zijn lunchpauze, zoals hij zelf vrolijk zei. Onderweg onderhield hij ons als een volleerde gids over zijn wijk. “Daar was ooit een wasmiddelen fabriek. En in deze buurt leefden alle mensen van de steenbakkerijen. Deze wijk noemen ze dan weer het quartier van de car- en homejackers.” We hebben het nummer van Ghyslain gevraagd en gaan hem zeker nog eens opbellen als we definitief in Marseille wonen. En we wensten hem veel succes met de sociale verkiezingen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s